niedziela, 24 lutego 2013

Moskiewski dzień świstaka, czyli sam Stanisławski by się nie powstydził, czyli na szklaku moskiewskich teatrów część 2, 25-02-2013


Władimir Wysocki , najbardziej znany pieśniarz i  aktor Teatru na Tagance.
Główne wejście do Teatru na Tagance 



We wpisie z 29 stycznia 2013 przedstawiłam dwa moskiewskie teatry: 

Teatr Bolszoj 




i Teatr im. Wachtangowa.




Dzisiaj Teatr na Tagance.



Do wyboru tego właśnie teatru skłoniła mnie lektura książki Iriny Głuszczenko "Sowiety od kuchni". Wspomina w niej, że  Anastas Mikojan, radziecki komisarz do spraw przemysłu spożywczego, interesował się teatrem, bardzo często pomagał Teatrowi na Tagance. Często oglądał przedstawienia z wnukami, a z wieloma aktorami tego teatru łączyła go przyjaźń. 

Słysząc nazwę "Teatr na Tagance" myślimy Wysocki, najbardziej znany aktor i pieśniarz występujący w tym teatrze.

Założycielem teatru jest Юрий Петрович Любимов


Założyciel Teatru na Tagance 

 rosyjski reżyser, aktor i pedagog, reformator rosyjskiego teatru.
W 1934 roku rozpoczął karierę teatralną, zagrał swoją pierwszą rolę w 1935 roku w MXT-2 STUDIO.  

W 1936, po zamknięciu 2 Studia MXT, przeniósł się do Театральное училище имени Б. В. Щукина, przy Teatrze im. Wchtangowa, które ukończył w 1939. 

W okresie II Wojny Światowej występował na linii frontu dla żołnierzy.

Od 1953 wykładał także w SzkoleTeatralnej im. Szczukina-Театральное училище имени Б. В. Щукина.

Przed 1964 rokiem, rokiem założenia Teatru na Tagance,  był aktorem opisywanego już Teatru im. Wachtangowa, w którym pracował w latach 1939-1940 i 1946-64.

W 1963 roku zaproponowano mu objęcie dyrekcji Театра драмы и трагедии - Teatru dramatu i tragedii znajdującego się na placu Taganskim. W tym czasie teatr ten określano jako "театр на отшибе" - teatr na uboczu. 

Otwarcie nowego teatru w 1964 roku zapoczątkowała premiera spektaklu

«Добрый человек из Сезуана» według sztuki Bertolda Brechta

W 1963 roku z zespołem aktorów z kursu Oczkowa wystawił spektakl 

«Добрый человек из Сезуана» według sztuki Bertolda Brechta

aktorzy ci później w 1964 roku stanowili główny aktorski zespół Teatru na Tagance.

Wkrótce zmieniono nazwę teatru na Teatr na Tagnce, lub po prostu Taganka.

W czasie swojej pracy reżyserskiej w teatrze Lubimow wyreżyserował takie sztuki, jak:

 10 dni, które wstrząsnęły światem według J. Reeda (1965), Tak tu cicho o zmierzchu według B.L. Wasiljewa (1971), Hamlet W. Shakespeare'a (1972),Mistrz i Małgorzata według M.A. Bułhakowa (1977).

W 1983 opuścił ZSSR i po wystawieniu wielu sztuk z granicą, między innymi w  Londynie, Tel-Awiwie, Bonn, Waszyngtonie, w 1984 roku pozbawiono go radzieckiego obywatelstwa.

W 1989 roku ponownie objął kierownictwo, tym razem artystyczne, Taganki i wystawił takie spektkle, jak:

Samobójca N.R. Erdmana (1990), Elektra Sofoklesa (1992), Żywago na podstawie powieści B.L. Pasternaka Doktor Żywago (1993).


Najbardziej znanym aktorem i pieśniarzem Taganki jest Владимир Семёнович Высоцкий Władimir Wysocki, któremu poświęcony będzie oddzielny post.

W okresie komunizmu Taganka nazywana była  "островок свободы" - wysepka wolności, m. in. dzięki artystycznej działalności Wysockiego.

Współczesność Taganki to spektakle wystawiane na dwóch scenach: 

Основная сцена - Główna scena i Малая сцена - Mała scena

Repertuar jest bardzo różnorodny: od sztuki, która rozpoczęła działalność Taganki, czyli "Człowiek z SECZUANU" poprzez klasykę francuskiego teatru, rosyjskiego teatru, klasyka szekspirowska, sztuki autorów starożytnych aż po współczesne spektakle w hołdzie Wysockiemu.







Każdy spektakl jest opisany na stronie teatru: fabuła, reżyser, obsada, linki do artykułów na temat danego spektaklu:




Można zapoznać się z biografią i dorobkiem artystycznym każdego z aktorów Taganki:




Można kupić bilet elektroniczny, ale także skorzystać z bardziej tradycyjnych form zakupu biletu:




N forum można podzielić się swoimi wrażeniami ze spektaklu, lub poruszyć inne sprawy związane z teatrem:





Dzięki wirtualnej galerii można zwiedzić teatr nie ruszając się z domu:





Zapraszamy do Teatru na Tagance.








Linki do stron, z których czerpałam informacje i zdjęcia do tego posta:

http://portalwiedzy.onet.pl/24854,,,,lubimow_jurij_pietrowicz,haslo.html

http://www.lubimov85.ru/

http://portalwiedzy.onet.pl/18936,,,,teatr_na_tagance_w_moskwie,haslo.html

http://ru.wikipedia.org/wiki/%CB%FE%E1%E8%EC%EE%E2,_%DE%F0%E8%E9_%CF%E5%F2%F0%EE%E2%E8%F7

http://lenta.ru/lib/14162472/



czwartek, 14 lutego 2013

Moskiewski dzień świstaka, czyli Любовь в большом городе, czyli rosyjska odsłona Świętego Miłości.

















Любовь в большом городе

Miłość w wielkim mieście








Любовь в большом городе

Miłość w wielkim mieście to rosyjska komedia romantyczna w reżyserii Марюса Вайсберга (настоящая фамилия Бальчунас)

Pierwszą część nakręcono w 2009, drugą w 2010, w tej chwili trwają zdjęcia do 3 części.

Przy realizacji pierwszej Вайсберг był reżyserem i scenarzystą, drugiej i trzeciej także producentem.

2009 — Любовь в большом городе (режиссёр, сценарист)

2010 — Любовь в большом городе 2 (режиссёр, сценарист, продюсер)

2012 — Любовь в большом городе 3 (режиссёр, сценарист, продюсер)


Historia rozpoczyna się w jednym z najbardziej romantycznych megapolis świata, w Nowym Jorku.
Bohaterzy to trzej przyjaciele: Артём, Игорь i Оле. Wszyscy około trzydziestki, najchętniej czas spędzają na podrywaniu kobiet wszelkich narodowości, chodzą do sauny, do striptease-barów, chętnie nawiązują krótkie, niezobowiązujące romansy.
Ich życie zmienia się w barze Bieługa, gdzie spotykają niezwykłego osobnika, który przedstawia się jako Św. Walenty. W tej roli Filip Kirkorov.



Wypowiada on życzenie-toast skierowane do nich, żeby:

 то, за что выпили вы, было невозможно без того, за что выпил я.

Oni piją za seks, on pije za miłość. I od tego momentu bohaterowie nie są zdolni do wykazania się w sferze seksualnej. Dla królów życia to tragedia.
Киркоров:
"Я поднимаю этот бокал за то прекрасное чувство,
которое вспыхивает между двумя людьми,
которое соединяет сердца,
и заставляет эти сердца биться в такт-
За любовь!"

Парни:
"Я поднимаю этот стакан за то прекрасное ощущение,
которое вспыхивает между 2-мя людьми,
которое соединяет их тела,
и заставляет их двигаться в такт -
За секс!"

Киркоров:
"Чтобы то, за что выпили вы, было бы невозможно без того, за что выпил я"


I zaczyna się historia, którą warto obejrzeć, powyżej linki do 1 i 2 części.

Historia w poszukiwaniu prawdziwej miłości.

Propozycja na walentynkowy wieczór.





W rolach głównych:















Анастасия Задорожная — Анастасия Задорожная — Анастасия Задорожная — 

Анастасия Задорожная — Алиса




Светлана Ходченкова — Настя




Soundtrack do filmu stworzył, między innymi, Filip Kirkorov.


Саундтреки








Soundtrack do drugiej części, między innymi moje ukochane STRUNY


Фильм / Movie:
Любовь в большом городе 2
Выпуск / Release
2010
Качество / Quality
128-320 kbps
01 Aleks Jackman feat. illious Ir — Крик души
02 Black Lace — Agadoo
03 City And Colour — The Girl
04 Dominic Halpin — Start Running
05 Eternal Erection — Absolutely Free
06 Foxter Feat. Mark F. — Agadoo
07 Jerry Hannan — Everything’s Gonna Be Alright
08 Noah And The Whale — 5 Years Time(Love, Love, Love)
09 Pink Martini — Sympathique
10 ROTOFF — Звезда
11 Shantel — Disko Partizani (DJ Cygnus Reggaeton Remix)
12 T.I.V.C. — Agadoo
13 TIK — Олени
14 Torpedo Boyz — Any Trash Professor Abacus?
15 What Made Milwaukee Famous — Sultan
16 Вера Брежнева — Любовь В Большом Городе
17 Дискотека Авария feat. Вера Брежнева & Настя Задорожная & Светлана Ходченкова — Лето Всегда
18 Жанна Агузарова — Чудесная Страна
19 Концы — Диско
20 Ленинград — Super Good
21 Ляпис Трубецкой — Ты Кинула
22 Маркшейдер Кунст — Кваса-кваса
23 Мумий Тролль — Девушки Эмансипэ
24 Мумий Тролль — Страху нет
25 Настя Задорожная — Беги
26 Несчастный Случай — На фиг, на фиг
27 Несчастный Случай — Песня
28 Павел Воля и Филипп Киркоров — Любовь
29 Свинцовый туман — О если…
30 Тынис Мяге — Детектив
31 Филипп Киркоров — В саду эдемовом (Радио версия)
32 Филипп Киркоров — Струны













niedziela, 10 lutego 2013

Moskiewski dzień świstaka, czyli, konie, moje konie, ponieście mnie w dal







Jednym  z elementów Moskwy, które zrobiły na mnie ogromne wrażenie, była rzeźba koni z otaczającą je fontanną.

W czasie mojego pobytu w Moskwie uruchomiono już fontanny, dzięki temu miałam okazję podziwiać konie w wodnej scenerii. Wygląda to przepięknie.

Na stronie

http://kudago.com/msk/p/informal/koni-manezhka/

informacja, że życzenie wypowiedziane przy fontannie spełni się tylko pod warunkiem pogłaskania koni, a to wiąże się z wejściem do fontanny. Trudne do zrealizowania. Jest także druga wersja - należy obejść konie dookoła brodząc po kolana w wodzie. Także wiąże się z niebezpieczeństwem zatrzymania przez milicję.,

Fontanna «Четыре времени года» - "Cztery pory roku" znajduje sie na Манежной площади - Placu Maneżowym, między  Александровским садом и Манежной площадью, przedstawia 4 konie rwące się do biegu.
Uruchomienie wszystkich fontann miasta rozpoczyna się właśnie od tej fontanny. Uważa się, że te fontanny to symbol Moskwy lat 90-tych, miasta, które zawiera w sobie jednocześnie rosyjski rozmach, europejską powściągliwość, narodowe osobliwości i zagraniczny blichtr. Fontanna pojawiła się na placu w 1996 roku, a jej twórcą jest Зураб Церетели.

Czyż nie są piękne?


Czy znacie inne, według Was, piękniejsze pomniki - fontanny Moskwy?

Proszę o propozycje.


Najlepiej ze zdjęciami.













sobota, 9 lutego 2013

Moskiewski dzień świstaka, czyli mój kalendarz wspomnienie z pobytu w Moskwie w 2012 roku




Hurrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrraaaaaaaaaaaaaaaaaaa
Udało się, stworzyłam własny kalendarz ze zdjęciami z pobytu w Moskwie.
Zajęło mi to trochę czasu, było kilka prób i udało się. Skorzystałam z promocji zamieszczonej na 

https://www.citeam.pl/oferty/cala-polska

i zamiast 70 zł zapłaciłam około 40 zl.

Patrząc na ten kalendarz odtwarzam w myślach miejsca, które odwiedziłam.





















poniedziałek, 4 lutego 2013

Moskiewski dzień świstaka, czyli co inni piszą o Moskwie, czyli co piszczy w blogowej rzeczywistości





Ciekawe, co inni piszą o Moskwie. Czy posty są długie, czy krótkie? Jest dużo zdjęć, a może sam tekst? Opisują tylko достопримечательности города, czy opisują także życie codzienne w tym niezwykłym mieście?

Pierwszy blog to 



http://kocianna-moscowrules.blogspot.com/


tworzony przez Polkę zamieszkującą w Rosji od 2009 r.  z malutką żeńskiej płci istotką.
Na blogerze jest od czerwca 2009 roku.
Od 2009 roku z godną podziwu regularnością Kocianna opisuje swoje przygody w Moskwie. W 2009 r. wyprodukowała 85 postów, w 2010 r. 148, w 2011 r. 199, w 2012 r. aż 169, a w 2013 już 15 razy opisywała swoje przeżycia i przygody w jedynym mieście na świecie.

Tematy są bardzo różnorodne i związane z jej zyciem codziennym,  wychowaniem dziecka, ze zwiedzaniem ciekawych miejsc.
Bloga czyta się świetnie. Zamierzam przekopać się przez wszystkie posty od 2009 roku, a jeżeli nie dotyczą Moskwy to przez następne związane z tym tematem.

Kocianna zamieszcza też zdjęcia przy prawie każdym poście i na

https://picasaweb.google.com/114687786562765789988

Każde zdjęcie jest opatrzone jej pseudonimem, ciekawe jak to się robi. Proszę o poradę znawcę tematu.

Inna ciekawostka dotycząca bloga nazywa się FEEDJIT pokazujący kto w danym momencie odwiedził naszego bloga, z jakiego państwa i miasta.

Chciałabym zainstalować na moim blogu, na pewno rzadziej odwiedzanym, ale kilkanaście osób codziennie zagląda, tylko jak na razie nikt nie umieścił komentarza. Nawet magnes matrioszka nie skusił.

Zainstalowałam tego Feedjita, ale nie widać go. Coś nie działa.

Gorąco polecam tego bloga, świetne źródło informacji o codziennym życiu w Moskwie.

Dzięki Kociance dowiedziałam się, że w Moskwie nie tylko Muzeum Wódki, ale i Muzeum Pijaństwa można odwiedzić. Jestem abstynentką, ale temat warto zgłębić.

Музей истории пьянства на ВВЦ (Россия, Москва)

Drugim blogiem jest poważny blog prowadzonny przez dziennikarkę związaną z Dziennikiem Powszechnym 

 oczy się same zamykają, zatoki przeziębione i negatywnie wpływają na wzrok

do czytania wkrótce ...

niedziela, 3 lutego 2013

Moskiewski dzień świstaka, czyli Как я ездил в Москву, czyli stolica oczami prowincjała




Zdjęcie ze strony internetowej http://cameraboom.ru/index.html

W ubiegłym roku do mojego hotelu w Moskwie przyjechał starszy, około 60-letni, mieszkaniec małego miasteczka. Chciał zwiedzić Moskwę i obejrzeć pierwszomajowy pochód.
Kiedy przechodziłam przez korytarz zapytał, jak dostać się do centrum. Objaśniłam mu jak dojść na najbliższej stacji metra Kurskaja 



i dałam plan metra, których miałam kilka w zapasie.


Był zagubiony i przerażony poruszaniem się po moskiewskiej megapolis.
Moskwa robi wrażenie na wszystich, bez względu na wiek i doświadczenie. 


Firma producencka CAMERABOOM 



nakręciła 12 odcinkową serię zatytułowaną 

Как я ездил в Москву


Tematem serii jest postrzeganie Moskwy przez zwykłego obywatela Rosji mieszkającego poza stolicą, w małym miasteczku.
Obywatelem tym jest były policjant, były uczestnik walk w Czeczenii, którego opowieść  o tym temacie jest bardzo popularna na YT. Mieszkaniec г. Влaдимир wziął udział w tym filmie w 2001 roku, nagrano go na dachu hotelu Arena w г.Грозном.




Jego przewodnikiem po różnych aspektach Moskwy jest dziennikarz Леонид Канфер. 




Urodzony w Mińsku, absolwent dziennikarstwa Uniwersytetu Białoruskiego/
Pracował jako korespondent stacji НТВ, ТВ-6 и ТВЦ w Mińsku.
Jesienią 2007 roku zajął stanowisko osobistego doradcy Рамзана Кадырова w dziedzinie mediów i komunikacji, ale po pół roku zrezygnował.

Kilka lat pracował w Czeczenii. Przeprowadził wywiad z byłym milicjantem i uczestnikiem walk w Czeczenii właśnie Władimirem Winogradowem, a później nakręcił film z jego opowieścią o tych wydarzeniach, który umieścił na YT pod nazwą «Как я ездил в Чечню».

Wspólnie założyli na YT kanał, na którym zamieszczają filmy z życia Winogradowa i te związane z Czeczenią.



Serię ,poniższe informacje ze strony 







Как я ездил в Москву

  • Жанр: реалити

  • Хронометраж: 23 минуты

  • Количество выпусков: 12

  • Премьера: Март, 2012 г.

  • Время выхода в эфир: 20:30
«Как я ездил в Москву» –проект канала ПЕРЕЦ. Это взгляд на столицу глазами человека из провинции. Ведут выпуски репортер из команды РЕН ТВ Леонид Канфер и Владимир Виноградов, майор ОМОНа в отставке.
«Как я ездил в Москву» рассказывает о проблемах мегаполиса глазами маленького человека. Проект построен на контрастных взглядах на ситуацию столичного репортера и самого известного жителя городка Собинка - Владимира Виноградова, прославившегося в Интернете роликом «Как я поехал на войну в Чечню».
Леонид Канфер водит Владимира по элитным фитнес-клубам для людей и собак, по ресторанам с нано-едой, модным магазинам обуви и белья и фиксирует все наблюдения героя на камеру: фразы и словечки, на которые не скупится главный герой, разошлись на цитаты.

Серии




























można obejrzeć na YT pod adresem:



najciekawsze momenty: